Gryfikacja: podstawy

Mechanika znana z gier (np. komputerowych) jest wykorzystywana od dawna w wielu obszarach. Jednak w grach, a w szczególności w ich najnowszej odmianie jaką są social games, stosowanie całej gamy technik angażowania użytkowników zostało opanowane do perfekcji. Dlatego właśnie coraz częściej słyszymy o korzystaniu z doświadczeń twórców gier do angażowania ludzi w inne projekty.

Mechanika gier obejmuje:

Zadania i wyzwania dla uczestników lub grup (zwykle są zgodne z oczekiwaniami autora projektu)

Pasek postępu lub inna forma prezentacji jak blisko osoba jest od ukończenia zadania lub przejścia na kolejny poziom

Odznaki za osiągnięcia – ukończone zadania lub wyzwania (element wspierający wiralność projektu)

Poziomy trudności/rozwoju (osiągniecie pierwszych zadań jest bardzo proste, wraz ze wzrostem doświadczenia uczestników rośnie poziom trudności zadań, z czasem konieczne jest angażowanie większej liczby uczestników do wykonania niektórych zadań)

Rywalizacja indywidualna i grupowa

Współpraca uczestników dla osiągnięcia wspólnego celu (pozwalająca zacieśniać więzi społeczne)

Rankingi (osób i grup osób)

Punkty – wirtualna waluta przyznawane za wykonanie zadań (liczba przyznawanych punktów jest proporcjonalna do skali trudności zadania i jego znaczenia dla autora projektu)

Wirtualne przedmioty

System nagradzania, wymiany, kolekcjonowania, możliwości obdarowywania innych służące do podwyższania statusu uczestników lub zacieśniania więzi społecznych wewnątrz projektu

System komunikacji pomiędzy uczestnikami – fora, maile, chaty (wspierający budowanie więzi społecznych pomiędzy uczestnikami)

System wspierania wiralności gry, czyli jej rozpowszechnianie obejmujący m. in. łatwość zapraszania innych (maile i wirtualne prezenty) i publikowania osiągnięć (np. na tablicy Facebooka).

Mechanika dla każdej gry jest ustawiona i zbalansowana w inny sposób gdyż musi być dostosowana do scenariusza, ale zawsze pozwala realizować wskazane potrzeby użytkowników (które motywują ich do działania):

Motywatory wewnętrzna:

Status – podwyższanie własnego statusu w konkretnej społeczności (poziomy zaawansowania i odznaki)

Zabawa – jeden z najważniejszych elementów gier, który jest wynikiem działania wielu elementów mechaniki i samego scenariusza gry

Współzawodnictwo – osobiste i grupowe (rywalizacja i wyzwania)

Osiągnięcia i samodoskonalenie – pokonywanie kolejnych osiągalnych wyzwań (poziomy trudności, paski postępu, rankingi)

Poczucie wspólnoty i możliwość kontaktu z innymi osobami o podobnych potrzebach i zainteresowaniach oraz możliwość samoekspresji (fora, maile, chaty)

Altruizm (wymiana wirtualnych przedmiotów i punktów)

Motywatory zewnętrzne (kij i marchewka):

Zagrożenie – użytkownika lub grupy, do której przynależy

Niechęć do straty (ang. Loss aversion) pojawia się na skutek szybkiego postępu osiągnięć na początku gry, dając uczestnikom poczucie tworzenia wirtualnego bytu/dobra, które szkoda później porzucić.

Kolekcjonowanie (wirtualne przedmioty)

Nagrody – jako potwierdzenie własnych osiągnięć (punkty, wirtualne przedmioty

Połączenie scenariusza i mechaniki gier pozwala utrzymać użytkownika w stanie zaangażowania zwanego flow. Flow to przyjemność jaką czerpiemy z pokonywania wciąż nowych osiągalnych wyzwań, czyli takich, które nie nudzą nas swoją banalnością i nie frustrują brakiem postępów.

artykuł pochodzi ze strony Sebastiana Starzyńskiego:

http://www.gryfikacja.pl/index.php/mechanika-gier/